دانلود فیلم The Curse of la Llorona 2019

نفرین لیورونا (The Curse of La Llorona) فیلمی در ژانر ترسناک، هیجان انگیز و رازآلود است که در سال 2109 منتشر شد. این فیلم پیش درآمدی از فیلم های احضار است و ششمین فیلم در مجموعه فیلم‌های دنیای سینمایی احضار محسوب می‌شود. از بازیگران آن می‌توان به لیندا کاردلیانی، پاتریشیا ولاسکوئز، سین پاتریک توماس، جینی لین کینچن، مریسل رامیرز، سین پاتریک توماس، تونی آمندولا، ایرین کنگ، الی الکساندر، پال رودریگز، جان مارشال جونز، ریکاردو ممود-وگا، ریموند کروز و… اشاره کرد. کارگردانی این اثر بر عهده مایکل چاوز بوده که چندی پیش به عنوان کارگردان قسمت سوم فیلم احضار انتخاب شد. جیمز وان خالق دنیای سینمایی احضار در قسمت سوم فیلم احضار به همراه پیتر سفرن به عنوان تهیه کننده حضور دارد و میشود گفت او به نوعی پدرخوانده این مجموعه به حساب می آید.
 
نقد و بررسی فیلم به قلم James Berardinelli (جیمز براردینِلی)
نمره 5 از 10
زمانی بود که همکاری «جیمز وان» (James Wan) در یک فیلم «معنای» خاصی داشت. «وان» اعتبارش را به‌ خاطر آثاری چون «اره» (Saw)، «احضار» (The Conjuring) و «توطئه آمیز» (Insidious) به دست آورد. اثر دوم یعنی «احضار» خود تشکیل یک برند داد (تحت عنوان «دنیای احضار»)؛ پس از آن محصولات مختلفی با سطوح کیفی متفاوت ادعا کردند که به این خانواده تعلق دارند و ویژگی‌هایی مشابه با همان عنوان یا دنباله‌ آن داشتند. «نفرین لا لورونا» (The Curse of La Llorona) جدیدترین نسخه فرعی از میراث وان است. این نمونه از فیلم‌های ترسناک از پیش آماده شده آن قدری از کلیشه‌ها تبعیت می‌کنند (با تاکید روی بی‌حس کردن مخاطب) که حتی دیگر جامپ اسکرهای آن‌ها هم دیگر روی مخاطب اثر ندارد. وقتی که فیلم می‌رود تا مخاطب را بترساند و مخاطب تمام تلاشش را می‌کند که جلوی خمیازه کشیدن‌اش را بگیرد، یک جای کار می‌لنگد.
اگر شما برای دیدن همان چیزهای تکراری لعنتی به تماشای آثار ترسناک می‌روید،‌ «نفرین لا لورونا» برای شما ساخته شده است. اگر شما امیدوار هستید که چیزی نسبتا نوین را تماشا کنید، چیزی در آن پیدا نخواهید کرد. «المان‌های» لاتین که در نام اثر به چشم می‌خورد تنها نقش یک چیز فرعی را دارد. آن بحث بومی بودن اثر صرفا یک حقه تبلیغاتی است، چیزی که به خاطر عدم توانایی فیلم در جذب مخاطبی که از کیفیت آن خوشش بیاید مورد استفاده قرار گرفته است. من اغلب از این که چطور رده بندی سنی آثاری که برای افراد بالای ۱۳ سال است باعث می‌شود که ترس در آن‌ها خیلی درست از آب درنیاید؛ این بیان‌گر این است که رده بندی سنی مخصوص افراد بزرگسال هم اگر شامل ترس موفقیت‌آمیز نشود به درد نمی‌خورد.
«نفرین لا لورونا» با یک مقدمه که به «سرمنشا» وقایع می‌پردازد و در قرن هفدهم مکزیک جریان دارد آغاز می‌شود. در این بخش، یک زن عصبانی با غرق کردن تو بچه‌اش در آب از شوهر خیانت‌کارش انتقام می‌گیرد. سپس او را که اندوه قراوان فرا گرفته، دست به خودکشی می‌زند. در نتیجه، روح او به این شکل مجازات می‌شود که او باید تا ابد به دنبال بچه‌هایی باشد تا آن‌ها را با بچه‌های خودش جایگزین کند. پس از این مقدمه، فیلم به سال ۱۹۷۳ و لس آنجلس می‌رود. چرا سال ۱۹۷۳؟ احتمالا به این خاطر که آن دوران «ساده‌تر» برای نویسندگان تنبل بهتر است، نه موبایلی وجود دارد، نه اینترنتی، نه یکپارچه‌سازی جهانی به آن معنی که امروزه آن را می‌شناسیم. فیلم نیازی ندارد تا توضیح دهد چرا شخصیت‌ها تماس تلفنی برقرار نمی‌:نند یا یک تصویر از موقعیت‌ّهای خاص نمی‌گیرند. (البته این مسئله از اینکه شخصیت‌ها کارهای احمقانه‌ای که فقط کاراکترهای فیلم‌های ترسناک انجام می‌ٔدهند، جلوگیری نمی‌کند.)
«لیندا کاردلینی» (Linda Cardellini) نقش «آنا تیت گارسیا»‌ (Anna Tate-Garcia) را ایفا می‌کند، مادر دو فرزند که اخیرا بیوه شده و شغل او به عنوان یک خدمت‌گذار اجتماعی او را با «پاتریشیا آلوارز» نگران (با بازی «پاتریشیا ولاسکوئز» (Patricia Velasquez)) آشنا می‌کند، او دو پسرش را در یک کمد زندانی کرده است. طبق گفته‌های آلوارز، آن‌ها را «لا لورونا، زن گریان» (ماریسول رامیرز (Marisol Ramirez)) تعقیب کرده است. مدت کوتاهی پس از آن، آن دو پسر می‌میرند و «لا لورونا» هدف‌اش را به بچه‌های آنا تغییر می‌ٔدهد، «کریس» («رومن کریستو» (Roman Christou )) و «سم» («جینی لین کینچن» (Jaynee-Lynne Kinchen)). شک آنا در مورد تصورات فرزندان‌اش وقتی که او یک ملاقات رو در رو با این روح شیطانی دارد از بین می‌رود. او از یک کشیش پیر، «پدر پرز» (با بازی «تونی آمندولا» (Tony Amendola)، که نقش خود در «آنابل» (Annabelle) را ایفا می‌کند و به این ترتیب آن ارتباط با جهان «احضار» هم برقرار می‌شود)   طلب کمک می‌کند، که او آنا را به سراغ شخص دیگری که قبلا یک کشیش بوده ولی اکنون یک شمن است، یعنی‌ «رافائل اولورا» (ریموند کروز (Raymond Cruz)) می‌فرستد. او که «جن‌گیر» (The Exorcist) را دیده و نقش‌آفرینی «مکس وون سیدو» (Max von Sydow) را مطالعه کرده، می‌ٔداند که باید چه کار کند.
با فاکتور گرفتن از یک سکانس تاثیر‌گذار و تنش‌زا که در آن‌ «کریس» و «سم» در یک ماشین گیر می‌کنند، «نفرین لا لورونا» برای پیدا کردن چیز دیگری که ترسناک یا چندش‌آور باشد به سختی تلاش می‌کند. ظاهر روح – همان ظاهر شبیه به یک مرده با یک صورت خشک شده، چشمانی با اشک‌های خونین، و دستانی با ناخن‌های سیاه – چندان تفاوتی با دیگر ارواحی که چندین سال است فیلم‌های ترسناک را قبضه کرده‌اند ندارد. مثل بیگانه در فیلم‌ّهای‌‌ «بیگانه» (Alien)، شباهت و آشنایی آن ارزش شوکه شدن مخاطب را از بین می‌برد. «نفرین لا لورونا» همچنین از لحاظ اتمسفر هم ضعیف عمل می‌کند. کارگردان اثر «مایکل چاوز» (Michael Chaves) که وان او را انتخاب کرده تا سکان‌ٔدار سومین فیلم اصلی از «احضار» هم باشد اعتقاد دارد که طوفان، باد و باران برای ساخت یک جو مطلوب کافی هستند.
ساخت شخصیت‌ها کلی و سرسری است. آنا و بچه‌هایش را می‌توان تقریبا با هر پروتاگونیست دیگری در فیلم‌هایی با داستان ارواح که در ۱۰ – ۱۵ سال اخیر روانه‌ی پرده نقره‌ای شده‌اند عوض کرد. «قوانینی» که توانایی‌ها و رفتار «لا لورونا» را تغییر می‌دهند تا با موقعیت و روند جور دربیاید درست نیستند. «این تمام چیزی است که آنجاست؟ هیچ چیز دیگری نیست؟» به هر حال، فیلم ترسناک‌ترین لحظه خود را برای آخرش نگه می‌دارد، وقتی که در سکانس پایانی، به این اشاره می‌کند که ممکن است یک دنباله هم داشته باشد.