مارکو داموره در فصل اول «گومورا» نقش چیرو، فرد دست راست یک پدرخوانده بیرحم کامورا را بازی میکند. وقتی پدرخوانده به زندان میافتد، چیرو فرصت را غنیمت میشمارد و برخلاف قوانین خانواده کاری میکند که خود رئیس خانواده شود. در این بین، ایما همسر پدرخوانده (ماریا پیا کالزونه) و گنی پسر او (سالواتوره اسپوزیتو) مانعی در برابر چیرو هستند. در همین حال، یک خانواده رقیب به رهبری سالواتوره کونته (مارکو پالوتی) از این تقابل به عنوان فرصتی برای نابودی دشمنان خود استفاده میکند …
جناییدرامهیجان انگیز
امتیاز تا دقیقه ۲۱ اپیزود هفتم: ۴± از ۱۰
همراهان گرامی، اگر هنوز تماشای این نکبت را آغاز نکردهاید، پیشنهاد میکنم زمان خود را هدر ندهید. چند اپیزود از پزشک دهکده یا جومونگ را نگاه کنید، زیرا به مراتب سرانجام روحی بهتری را برایتان به ارمغان خواهند آورد!
خیلی تلاش کردم با روند فاجعهبار سریال کنار آمده و کاستیهایی که از در و دیوار آن فرو میریخت را نادیده بگیرم.
اما در اپیزود ۷، کیفیت بسیار پایین سریال که در سناریو و داستانپردازی بیشتری دارد، به جایی میرسد که حتی از حد تحمل من هم فراتر میرود!
-«(اسپویل در ادامه)»-
یک مأمور نسبتاً جوان و نه چندان باتجربه که از تشنج شدید که لحظه به لحظه به شدت آن افزوده میشود رنج میبرد و آسیب مغزی به جایی رسیده که از چشمهایش خون جاری شده و کمابیش ۲ساعت تا زمان مرگش زمان دارد، مأموران یکی از بزرگترین سازمانهای جاسوسی دنیا را یکی پس از دیگری شکست میدهد و فرار میکند!!!
سازمانی که حتی به سیآیای هم باج نمیدهد!
مأموران سلاحبدستی که بدون هیچگونه محدودیت عملیاتی حتی در بیمارستان هم سلاح خود را آشکارا در دست میگیرند و با پشتیبانی همهجانبه از زمین و هوا وی را پیدا میکنند، زمانی که سوپرقهرمان میخواهد از در مترو بیرون بیاید، اسلحهشان را کنار گذاشته و با مشت و لگد به سراغش میروند!!!
سینمای هندوستان هم تا این اندازه به شعور بیننده توهین نمیکند!
تا پایان اپیزود سوم: ۷±
ایده بنیادین داستان تا اندازهای ناب و تازه است اما روند سریال به نسبت زمان سپری شده و اطلاعاتی که به بیننده داده میشود کند و تا اندازهای هم گنگ میباشد.
شخصیت پردازی و بازی بازیگران خوب است.
منصفانه و خردمندانه نیست که با تماشای تنها سه اپیزود بخواهم دیدگاهم را بیان کنم، از این رو به همین جمله کوتاه بسنده میکنم:
-«( اگر به هر دلیلی نتوانم ادامه سریال را تماشا کنم، اهمیت چندانی برایم ندارد )»-
تا درودی دیگر
سپاسگزارم
اگر مانند من و ما بصورت حرفهای سینما و سریالهای تلویزیونهای بزرگ دنیا را پیگیری میکنید، در پاسخ به درخواست شما میگویم:
«با ندیدن این سریال، چیز زیاد مهمی را از دست نخواهید داد، همچنین اگر زمان گذاشته و تماشایش کنید، چندان پشیمان هم نخواهید شد!»
پیشنهاد میکنم تماشای این سریال را برای زمانی بگذارید که اثری ارزندهتر یا کار مهمتری نداشته باشید.